It's My Feeling !!

ဗမာျပည္ႏုိင္ငံေရးရာဇ၀င္တြင္ မႀကံဳဘူး၊ မၾကားဘူးေအာင္ အထိနာလုိက္ရသည့္ လုပ္ႀကံမႈႀကီးကုိ လူတုိင္း
လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ မွတ္မိေနၾကဦးမည္ဟု ယူဆပါသည္။ ၁၉၄၇ ခု ဇူလုိင္လ ၁၉ ရက္ေန႕တြင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္
ေအာင္ဆန္းအမွဴးျပဳေသာ တုိင္းျပည္ေခါင္းေဆာင္၀န္ ႀကီးမ်ားကုိ ဦးေစာတုိ႕လူစုက ရက္ရက္စက္စက္ လုပ္
ႀကံ သတ္ျဖတ္သည့္ အမႈအခင္းႀကီးကုိ ဆုိလုိပါသည္။ ဤအမႈႀကီးႏွင့္ပတ္သက္၍ လူတုိင္းလုိလုိ စိတ္၀င္စား
ၾကသည့္နည္းတူ ကြၽန္ေတာ္လည္းအမွန္ကုိ သိလုိသျဖင့္ ရန္ကုန္ေထာင္ႀကီးအတြင္း ၃ ႏွစ္ေက်ာ္မွ် ေနထုိင္
ရစဥ္ ထုိအမႈႏွင့္ ပတ္သက္၍ တသက္တကြၽန္း အျပစ္ေပးခံေနၾကရေသာ ခင္ေမာင္ရင္၊ ကုိနီ၊ ကုိသုခတုိ႕ႏွင့္
စကားစမည္ေျပာခြင့္ ၄င္းတုိ႕ အားေမးျမန္းခြင့္ရ႐ွိခဲ့သျဖင့္ သတင္းစာမ်ားတြင္ မပါေသးသည့္ ထုိလုပ္ႀကံမႈ
ႀကီးႏွင့္တစ္ဆက္တည္းျဖစ္ေသာ အေၾကာင္းအရာ အခ်က္အလက္မ်ားကုိ ထပ္မံသိ႐ွိခဲ့ရပါသည္။ ထုိ႕ျပင္လူ
တစ္ေယာက္သည္ ဤကဲ့သုိ႕ေသာမႈႀကီးခင္းႀကီးတြင္ ဘယ္သုိ႕ေသာ အေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ ပါ၀င္ခဲ့ရသည္
ဆုိသည့္ အေၾကာင္းကုိလည္းေလ့လာလုိသျဖင့္ ကုိသုခအား မိဘမ်ိဳး႐ုိးမွစ၍ လူ႕ဘ၀ေရာက္လာပံု၊ ဤအမႈ
ႀကီးတြင္ မည္သုိ႕မည္ပံု ပါ၀င္လာခဲ့ရပံုမ်ားကုိ ေျပာျပရန္ေတာင္းပန္သျဖင့္ ကုိသုခသည္ စိတ္႐ွည္လက္႐ွည္
ေျပာျပ႐ွာပါသည္။ ကုိသုခေျပာျပသည္မ်ားကုိ ကြၽန္ေတာ္က ႀကိဳတင္ေ၀ဘန္ျခင္းမျပဳလုိပါ။ မူရင္းအတုိင္းယ
ခုတင္ျပလုိက္သည္ ျဖစ္ရာ စာဖတ္သူမိတ္ေဆြမ်ားသည္ လူတစ္ေယာက္ဘ၀ကုိေလ့လာေသာသေဘာျဖင့္
အခ်ိန္ယူ၍က်က်နန ဖတ္ေစလုိပါသည္။

လူထုဦးလွ

ကုိသုခ
(အသက္ ၄၁ ႏွစ္တြင္း)
(လုပ္ၾကံမႈၾကီးတြင္ပါ၀င္သူတစ္ဦး)
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ကုိသုခေျပာျပသည္မွာ....
ကြၽန္ေတာ့္အေဖက အထက္သားပါ။ ျမင္းၿခံခ႐ိုင္ တလုပ္ၿမိဳ႕ကျဖစ္ပါသည္။ အေဖ့အေမက ေဒၚငယ္မပါ။ အ
ေဖ့နာမည္ကေတာ့ ဦးေမွာ္ျဖစ္ပါသည္။ ဦးေမွာ္ႏွင့္ သူရဲ၀န္ကေတာ္ ေဒၚေ႐ႊမယ္မွာ ေမာင္ႏွစ္မတ၀မ္းကြဲေတာ္
ပါသည္။ သူရဲ၀န္သည္ ျမင္ကြန္းျမင္းခုန္တုိင္အေရးေတာ္အခါက မင္းတုန္းမင္းဘက္က လုိက္၍တုိက္သူျဖစ္
ပါသည္။ အေဖ့အကုိကဦးေ႐ႊေဘာ္ပါ။ ကြၽန္ေတာ့္အေဖႏွင့္ဘႀကီးတုိ႔မွာ တုိင္းျပည္အေျခအေနေၾကာင့္တ
ေၾကာင္း၊ အလုပ္အဆင္မေျပမႈမ်ားေၾကာင့္ တေၾကာင္း အလြန္ပင္ဆင္းရဲၾကပါသည္။ ရပ္႐ြာမွာမေနႏုိင္
ေလာက္ေအာင္ပင္ အေျခအေနဆုိးေသာေၾကာင့္ ဦးေ႐ႊေဘာ္ႏွင့္ ဦးေမွာ္ ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္လည္းေအာက္
ျပည္သုိ႔ထြက္ခဲ့ၾကပါသည္။ ေျခလ်င္ေလွ်ာက္သည့္အခါေလွ်ာက္ ၊ ေလွရသည့္အခါ ေလွႏွင့္ဆင္းခဲ့ၾကရင္း
လမ္းတြင္ရပ္နားၿပီး အလုပ္အကိုင္မ်ားလုပ္ၾကရသည့္အခါလည္းလုပ္ၾကရပါသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ ညီအစ္ကုိ
ႏွစ္ေယာက္သည္ေအာက္ဗမာျပည္ ျမစ္၀ကြၽန္းေပၚက်ိဳက္လတ္နယ္သုိ႔ ေရာက္လာၾကပါသည္။ ထုိေဒသမွာ
ထုိစဥ္အခါက လယ္ယာေျမေကာင္းေကာင္းမ႐ွိေသးပါ။ သစ္ေတာကုိင္းေတာႀကီးသာျဖစ္ပါသည္။ သစ္ပင္
ေတြလွဲ၊ ေတာခုတ္ ဂရံယူ ၃ႏွစ္ဆုိလွ်င္ ဓါးမဦးခ်လုပ္ကုိင္သူပုိင္ပါသည္။ ဤနည္းေကာင္းကုိ ေတြ႕ၾကရာ ညီ
အစ္ကို၂ေယာက္သည္ အထက္ျပန္သြားၿပီး ေဆြမ်ိဳးေတြကုိ ေခၚခဲ့ၾကပါသည္။ ထုိအခ်ိန္က သီေပါမင္းမပါ
ေသးပါ။ သစ္ပင္ေတြလွဲလုိက္သည့္အခါ ေမ်ာက္ေတြၾကက္တူေ႐ြးေတြေျပးလႊား ပ်ံသန္းၾကသည္ဟု ဆုိၾကပါ
သည္။ ၁၂၄၇သီေပါဘုရင္ပါေတာ္မူေသာႏွစ္တြင္ အေမတုိ႔ကလည္း မိဘေဆြမ်ိဳးမ်ားႏွင့္အတူ ေအာက္ျပည္
သုိ႕ေရာက္လာပါသည္။ ထုိအခါအေမမွာ၂ႏွစ္သမီးသာ႐ွိပါေသးသည္။ဇာတိကေတာ့ႏြားထုိးႀကီးနယ္ငကြ႐ြာ
ကပါ။ အေဖႏွင့္အေမမွာ ေအာက္တြင္လာေရာက္ ဆံုဆည္းမိၾကျခင္းျဖစ္ပါသည္။ အေဖကအေမ့ထက္ အ
သက္မ်ားႀကီး ႀကီးပါသည္။ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ႀကီးပါသည္။ အေဖ့ပထမအိမ္ေထာင္မွာ ေဒၚယုျဖစ္ပါသည္။ မ၀က္
ႏွင့္ ကုိေ႐ႊသီးဆုိေသာ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ထြန္းကားပါသည္။ မ၀က္မွာ ငယ္စဥ္ကပင္ေသဆံုးသြားပါသည္။
ေဒၚယုႏွင့္ လက္ထက္တြင္ ကြၽန္ေတာ္သိရသေလာက္ စီးပြားေရးက အသင့္အတင့္သာလွ်င္ တက္ပါေသး
သည္။ အေဖမွာ အလြန္ကပ္ေစးနဲသူျဖစ္ပါသည္။ ဟင္းကုိ ဆီမထည့္ရပါ။ဟင္းတြင္ဆီပါလွ်င္ေဒၚယုကုိ ထ
ေထာင္းသည္ ဟုအဆုိ႐ွိပါသည္။ "ဆီပါရင္ မြဲေရာေပါ့ဟဲ့" ဟုႀကိမ္းေမာင္းေလ့႐ွိေၾကာင္းလည္း ေျပာၾကပါ
သည္။ ေဒၚယုေသဆံုးသြားသည့္ေနာက္ ဦးေမွာ္သည္က်ံဳေပ်ာ္သူ ေဒၚက်င္ႏွင့္လက္ထပ္ျပန္ပါသည္။ ေဒၚ
က်င္ႏွင့္ မစံတင့္ဆုိေသာ သမီးတစ္ေယာက္ထြန္းကားပါသည္။ အမမစံတင့္ ယခု႐ွိပါသည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္
လယ္ဧက အေတာ္အသင့္ စီးပြားတက္လာပါသည္။ ေဒၚက်င္ႏွင့္ေပါင္းရေသာႏွစ္မွာ မမ်ားလွပါ။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါဦးမည္...